In 1993, op 34-jarige leeftijd – ik was net officier geworden bij het Duitse leger en had mijn zinnen gezet op een militaire carrière. Ik voelde iets in mijn borst, maar lette er niet al te veel op, vond het niet…
In 1993, op 34-jarige leeftijd – ik was net officier geworden bij het Duitse leger en had mijn zinnen gezet op een militaire carrière. Ik voelde iets in mijn borst, maar lette er niet al te veel op, vond het niet…
Ik lijd al sinds mijn geboorte aan ernstige hypertrofische cardiomyopathie, een ongeneeslijke en progressieve genetische aandoening die leidt tot een abnormale verdikking van de hartspier. Ik moest al op zeer jonge leeftijd leren…
Ik had nooit kunnen vermoeden dat er, na een leven lang jaarlijkse medische controles, op 54-jarige leeftijd plotseling iets aangeboren zou worden ontdekt dat mijn kijk op mijn gezondheid — en mijn verantwoordelijkheid ten opzichte van…
Ik ben erin geslaagd een normaal, bevredigend leven te leiden. Maar hoewel ik het heb overleefd en het op bepaalde momenten zelfs goed ging, was de psychologische tol die we als gezin hebben betaald onvoorstelbaar groot.
Een van de moeilijkste aspecten van mijn ervaring met hartfalen was dat ik als moeder aan mijn kinderen moest uitleggen dat ik nu anders ben. Ik kan niet meer doen wat ik vroeger deed.
Ik zal mijn donor en zijn familie nooit genoeg kunnen bedanken. De beste manier waarop ik hen kan eren, is door zo goed mogelijk te leven. Ik hoop dat ik hen trots heb gemaakt.
