Mijn verhaal
Toen ik werd geboren, waren er geen tekenen die reden tot bezorgdheid gaven; geen symptomen, gewoon een gezonde baby. Wat een vreugde was ik voor mijn ouders – ik was hun eerste kind. Maar al snel merkte iedereen dat er iets mis was. Ik was zwak en te licht, had geen eetlust, koorts en kortademigheid. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, waar de diagnose werd gesteld: een ernstig ventrikelseptumdefect en een aanzienlijke scheur in mijn mitralisklep.
De weg naar de operatie
Mijn ouders kregen het advies om naar het Royal Alexandra’s Hospital in Sydney te gaan voor een consult bij de beste hartchirurg van het land: dr. Curtmill. Lang, roodharig en met een baard. Na de katheterisatie (eng en pijnlijk, zou ik zeggen) was de diagnose duidelijk: ofwel doorgaan met de operatie, die een overlevingskans van 50% bood, ofwel zou de baby zeker overlijden. Mijn ouders waren er kapot van, maar hadden geen keuze. Dit was in 1972. De risico’s waren enorm. Maar gelukkig heb ik het overleefd.
"Mijn ouders waren er kapot van, maar hadden geen keuze. Dit was in 1972. De risico’s waren enorm. Maar gelukkig heb ik het overleefd."
Terugkeer van complicaties
De opluchting was van korte duur. Ik was nog steeds zwak en kwam niet aan. Na verdere onderzoeken vertelde dr. Curtmill mijn ouders dat de operatie geen volledig succes was geweest, vanwege een fout bij het plaatsen van de hechtingen. Er volgde nog meer heen en weer gepraat, nog meer onderzoeken en nog een katheterisatie. Het resultaat was deze keer zo succesvol dat we erop vertrouwden dat ik een normaal leven zou kunnen leiden en naar Griekenland zou kunnen terugkeren.
Betrokken raken bij de gemeenschap
Dat was het dan, voor een tijdje. Maar op mijn 26e deed zich een nieuw probleem voor: een volledig ventrikelblok (type III). Ik kreeg een pacemaker geïmplanteerd en het leven ging verder. Na dit voorval besloot ik iets van mijn situatie te maken. Ik raakte betrokken bij de enige vereniging die ik in Athene kon vinden die actief was op het gebied van aangeboren hartafwijkingen: de Panhellenic Heart Disease Association. Later werd ik voorzitter van deze organisatie.
"Sinds ik mijn pacemaker heb gekregen, heb ik een normaal en bevredigend leven kunnen leiden. Ik ben getrouwd en heb twee kinderen."
Het leven nu
Sinds ik mijn pacemaker kreeg, heb ik een normaal, bevredigend leven kunnen leiden. Ik ben getrouwd en vader van twee kinderen. Een jaar geleden is mijn pacemaker voor de vijfde keer vervangen. Maar hoewel ik het heb overleefd en het op bepaalde momenten zelfs heel goed ging, was de psychologische tol die we als gezin hebben moeten betalen onvoorstelbaar groot.
De gevolgen voor de geestelijke gezondheid
Vooral mijn moeder is er nooit echt overheen gekomen. Ze lijdt nog steeds aan een ernstige depressie en heeft nachtmerries; ze is 81 jaar oud en gebruikt medicijnen. En ikzelf? Als kind werd ik gepest, soms tot in het extreme, vanwege mijn duidelijk slechte gezondheid, mijn uiterlijk (mager, bleek, kwetsbaar, introvert) en omdat ik te zwak was voor sport en dergelijke. Al vroeg kreeg ik last van sociale angst en paniekaanvallen; ik gedroeg me onhandig en voelde me geïsoleerd. Tot op de dag van vandaag gebruik ik nog steeds medicijnen.
"De gevolgen voor onze geestelijke gezondheid kunnen enorm zijn. Ik heb het keer op keer gezien."
Nooit eenvoudig
Dat is voor velen van ons de naakte waarheid. De gevolgen voor onze geestelijke gezondheid kunnen enorm zijn. Ik heb het keer op keer gezien. Ik ben het grootste deel van mijn 57 jaar gelukkig geweest: ik heb veel van mijn wensen en verlangens in vervulling zien gaan. Maar het was nooit eenvoudig of gemakkelijk. Ik wil niet pessimistisch overkomen; het is gewoon de realiteit voor velen van ons.
Heb vertrouwen in jezelf
Geloof in onszelf is essentieel, vooral als het gaat om jongeren die plotseling met grote uitdagingen worden geconfronteerd en zich zonder aarzelen moeten aanpassen. Geloof me. Opgeven is geen optie.
De rol van familie en vrienden is doorslaggevend, en hun steun mag niet worden onderschat. Maar zodra de deur van je kamer achter je dichtgaat, ben je alleen. We worden geboren met het instinct en de kracht om te overleven, maar die worden ons niet zomaar aangereikt zonder doorzettingsvermogen en geloof in onszelf. Niets is gemakkelijk en niets wordt ons zomaar gegeven. En dat is juist het mooie ervan.
"We worden geboren met het instinct en het vermogen om te overleven. Niets is gemakkelijk en niets wordt ons zomaar gegeven. En dat is juist het mooie ervan."
Er is altijd hoop
Vandaag sta ik in mijn eentje voor de spiegel en bedenk ik dat het uiteindelijk allemaal de moeite waard is geweest. Na 57 jaar vol uitdagingen, trauma’s, depressies en worstelingen ben ik er zeker van dat de reis uiteindelijk de moeite waard is geweest.
Het maakt mij niet uit wat er in de nabije of verdere toekomst zal gebeuren. Het enige dat telt, is dat ik het heb overleefd en momenten van oprecht en onbetwistbaar geluk en voldoening heb beleefd. Zelfs voor de zeer gecompliceerde en ernstige aandoeningen van vandaag is er hoop.
