Marilyn Deconinck: Moedig de strijd aangaan met AL-amyloïdose - Mended Hearts Europe Ga naar de hoofdinhoud

Marilyn Deconinck: Moedig omgaan met AL-amyloïdose

Marilyn Deconinck, bij wie in december 2018 AL-amyloïdose werd vastgesteld, heeft een aantal bijzonder moeilijke momenten doorgemaakt, waaronder schade aan verschillende organen, chemotherapie en een terugval in 2024. Vandaag wil ze hoop bieden aan mensen die net hun diagnose hebben gekregen en hen laten zien hoe belangrijk steun van andere patiënten is.
17 nov. 2026

Deel dit verhaal

Marilyn Deconinck: Moedig omgaan met AL-amyloïdose

Mijn verhaal

In oktober 2018 gingen we met het gezin op cruise, en toen ik terugkwam, waren mijn benen erg opgezwollen en had ik last van ongewone kortademigheid. Ik voelde me steeds slechter en had steeds meer moeite met ademhalen. Op advies van mijn huisarts ben ik naar een andere cardioloog gegaan. Daarna ging het allemaal heel snel. Ik kwam erachter dat niet alleen mijn hart ernstig was aangetast, maar ook mijn beide nieren. Twee dagen later bevestigde de hematoloog mijn diagnose van AL-amyloïdose.

Op dat moment voelde ik vooral verwarring. Er werd mij verteld dat het niet ernstig was, maar mijn toestand ging steeds verder achteruit. Ik begreep niet wat er met mij gebeurde. Ik had zoveel vragen die onbeantwoord bleven. Toen mij werd verteld dat mijn levensverwachting zonder behandeling maximaal zes maanden was, drong het niet echt tot me door dat dit mij overkwam. Het was alsof ik in een film zat, in een nachtmerrie.

De steun van mijn familie

De chemotherapie was echt zwaar. Vanaf de derde of vierde maand van de behandeling ging het steeds slechter met me. Ik werd steeds zwakker. Op een gegeven moment kon ik niet eens meer uit bed komen. Zelf aankleden en mijn dagelijkse persoonlijke verzorging regelen was ontzettend moeilijk geworden. Ik voelde hoe het leven langzaam uit me wegvloeide en mijn lichaam verliet.

Maar de steun van mijn man, mijn kinderen en mijn familie was een echte troost. Mijn man stond altijd voor me klaar, ook tijdens de moeilijkste momenten. Hij steunde me altijd en gaf me moed. In die tijd was mijn dochter in verwachting van haar tweede kindje, en ik wilde absoluut deel uitmaken van het leven van mijn kleinkind. Ik wilde de baby zien, er voor hen zijn, ze zien opgroeien en ze leren kennen. Dat was heel belangrijk voor me, en het gaf me enorm veel moed om te blijven vechten.

 

Leren leven met de ziekte

Na mijn eerste behandeling herstelde mijn lichaam zich geleidelijk, waardoor ik als het ware weer een redelijk normaal leven kon leiden. In oktober 2024 kreeg ik echter een terugval. Ik kreeg toen immuuntherapie, maar mijn lichaam reageerde daar heel slecht op. Ik lag acht dagen in het ziekenhuis en werd weer erg ziek.

Tegenwoordig is elke dag anders. Er zijn dagen waarop ik me, om het zo maar te zeggen, relatief goed voel, en dan zijn er weer andere dagen waarop ik me extreem moe en uitgeput voel. Wat ik echt heb moeten accepteren, is dat ik met vermoeidheid en uitputting moet leven en dat ik alledaagse dingen niet meer kan doen zoals vroeger. Ik kan het huishouden nog steeds doen, maar ik moet het in etappes doen. In het begin was het niet altijd gemakkelijk om dit te accepteren. Maar aan de andere kant kan ik nog steeds dingen doen. Ik kan nog steeds een leven leiden – natuurlijk een beperkter leven, niet zoals vroeger, maar ik leef nog steeds.

"Je staat er in deze strijd niet alleen voor."

Steun vinden bij andere patiënten

Als ik vandaag mijn verhaal deel, is dat niet zozeer om over mezelf te praten, maar vooral om hoop te geven aan mensen die net hun diagnose hebben gekregen. Ik weet hoe zij zich waarschijnlijk voelen. Als je een diagnose krijgt, ben je bang en heb je zoveel vragen. Wat gebeurt er met mij? Wat is dit? Wat staat me te wachten? Door mijn verhaal te vertellen, kan ik tegen deze mensen zeggen: verlies de moed niet. Je staat er niet alleen voor om dit te doorstaan. Je staat er niet alleen voor in de strijd.

Dat is ook het doel van Amibel: mensen helpen die net te horen hebben gekregen dat ze de ziekte hebben, hen ondersteunen en laten weten dat ze er niet alleen voor staan. Als patiënten begrijpen we elkaar beter en kunnen we onze gevoelens gemakkelijker onder woorden brengen. Als we met onze partners of familie over onze gevoelens praten, proberen ze ons wel te begrijpen, maar diep van binnen weten ze niet echt wat we voelen. Het is makkelijker om te praten met een andere patiënt die dezelfde ziekte heeft als wij. We begrijpen elkaar beter, kunnen elkaar advies geven en praten over onze behandelingen, de bijwerkingen daarvan, wat er met ons gebeurt en wat ons te wachten staat.

 

Genieten van de eenvoudige dingen in het leven

De ziekte heeft me vooral geleerd om me niet zo druk te maken over kleine, alledaagse dingen en om optimaal van mijn tijd met mijn gezin te genieten. We waarderen gezinsmaaltijden meer, uitstapjes met onze kinderen en vrienden, en gewoon genieten van de kleine dingen in het leven.

Ik ben er vooral trots op dat ik nooit de moed heb verloren, dat ik ben blijven geloven en dat ik deze ziekte heb weten te overwinnen. De ziekte zit in ons, en helaas zal ze er altijd zijn. Maar ik ben hier vandaag om jullie mijn verhaal te vertellen en, zoals jullie kunnen zien, zit ik niet langer aan mijn bed gekluisterd. Dit is mijn grootste persoonlijke strijd geweest, en daar ben ik trots op.

"Als mijn verhaal kan laten zien dat het mogelijk is om door te gaan met leven, lachen, liefhebben en van het leven genieten, dan heb ik mijn doel bereikt."

Een boodschap van hoop

Het belangrijkste is dat er zo vroeg mogelijk een diagnose wordt gesteld. Mijn boodschap aan alle artsen is: let goed op de persoon die voor je zit. Het zou amyloïdose kunnen zijn. Ze moeten grondiger onderzoeken wat er aan de hand is, in plaats van simpelweg te zeggen dat alles wel goed komt en dat het niet ernstig is.

Verlies de moed niet; blijf hoop houden. Er is altijd hoop. Behandelingen evolueren en de geneeskunde maakt snel vooruitgang. Er komen steeds nieuwe behandelingen beschikbaar en veel mensen leven nog lang met deze ziekte. Ga naar gespecialiseerde centra en patiëntenorganisaties, raadpleeg ze en vraag om informatie. Praat met andere patiënten en blijf hoop houden. Als mijn verhaal kan laten zien dat het mogelijk is om door te gaan met leven, lachen, liefhebben en van het leven genieten, dan heb ik mijn doel bereikt.

We horen graag jouw hartverwarmende verhaal

We horen graag van ons netwerk van patiënten en hun families.

Meer Heartfelt Stories

Paul Quinn: Hoe ik mijn beroerte heb omgezet in steun voor anderen

Drie jaar geleden kreeg Paul Quinn binnen enkele dagen twee beroertes. Hoewel hij lichamelijk bijna volledig is hersteld, zijn de cognitieve en emotionele uitdagingen aanzienlijk geweest. Vandaag de dag…

Ulrich Janssen: Te jong voor een hartaanval?

In 1993, op 34-jarige leeftijd – ik was net officier geworden bij het Duitse leger en had mijn zinnen gezet op een militaire carrière. Ik voelde iets in mijn borst, maar lette er niet al te veel op, vond het niet…

Bronnen

Discussiegids ‘Leven met boezemfibrilleren’ – Spaans

Discussiegids ‘Leven met boezemfibrilleren’ – Spaans

Voorbeeld van de infographic ‘Het traject van een patiënt met een beroerte’

Het traject van een patiënt na een beroerte – Spaans

Discussiegids voor ‘Secondary Stroke’ – ES-voorvertoning

Discussiegids voor secundaire preventie van een beroerte – Spaans